Waar dient het eigenlijk toe

Welsprekendheid is een gave die door schrijvers en dichters tot de kunst is verheven.
Zij toont ons tevens dat de uitgebreidheid van onze Nederlandse taal niet hoeft onder te doen voor het Engels of Frans. De uitgebreidheid van onze taal en vooral de rijkdom aan synoniemen heeft slechts een groot doel. Duidelijkheid!
Sommigen blijken dat echter niet te begrijpen wat dan uiteindelijk tot wangebruik leidt.
Zo is het een gewoonte voor sommigen om vooral uit het Latijn overgenomen woorden te gebruiken. Ze klinken iets geleerder en zouden de gebruiker als dusdanig laten overkomen bij zijn toehoorders. (Ik snap zelf amper nog wat ik schrijf maar het is noodzakelijk) Ze gaan echter helemaal voorbij aan het feitelijke doel van onze taal en zijn vele facetten. De taal is er om de communicatie tussen mensen te vereenvoudigen. De vele synoniemen, ook de uit het Latijn overgenomen woorden, zijn er dan weer om de verschillende nuances binnen onze taal en onze leefwereld te benadrukken en in het juiste verband te plaatsen. Het juiste gebruik van die synoniemen is dus erg belangrijk om een boodschap juist te formuleren.
(een voorbeeld : blij en vrolijk zijn synoniemen maar toch is het niet altijd mogelijk het een door het andere te vervangen)
We moeten bij onze woordkeuze dus met meer rekening houden dan met het feit of ze al dan niet intelligent klinken in de oren van een ander. We moeten steeds in het oog houden dat de zinbouw of de context, soms het lyrische, niet verloren gaat door verkeerd gebruik.
We moeten dus samen streven naar een juist gebruik van onze taal en dit met slechts een doel, duidelijkheid.
Derhalve is het dus totaal onzinnig, neen zelfs verkeerd, te denken dat het overmatig gebruik van Latijnse al dan niet geleerd klinkende woorden een teken is van intelligentie. In tegendeel het is een vorm van ijdelheid en ijdelheid is , zonder dat je het er direct kan door vervangen, een synoniem van domheid. ( de respectievelijke aap en zijn ring)
Eenvoud siert de mens en de kunst om ingewikkelde stof tot eenvoudige verstaanbare woorden te herlijden zonder daarbij de context uit het oog te verliezen is wel een blijk van intelligentie.
Tenslotte is het niet mijn bedoeling om iemand te beledigen of voor het hoofd te slaan.
Integendeel, ik wil het opnemen voor zij die de taal iets minder machtig zijn. Zij die elke dag en als het moet telkens weer op nieuw proberen. Al heeft het soms weinig zin. De gewone man uit de straat met zijn top acacia en zijn secletten van dinosauren.

J. E. M.

Wat we ook doen, welk middeltje, theetje,zalfje, we ook gebruiken. Op een dag haalt de dood ons, of we nu mooi of lelijk zijn. Wat baat het dus, we staan uiteindelijk niet met onze bult of vlek maar met onze ziel voor de schepper. Die kijkt niet naar een stel kromme poten tenzij ze van den Duvel zelve komen. Die krijgt direct een shop onder zijn kont. Nee, bij ons zal het anders gaan. Vroom zullen wij onze hoofden buigen en de heer danken voor zijn goedhartigheid, terwijl heel de hemel vol barmhartigen in lachen uitbarst en den Duvel een scheet laat en over zijn nog steeds pijnlijke achterste wrijft. Uiteindelijk zullen Goed en den Duvel voor ons pleiten. Sommigen zullen in tranen uitbarsten en anderen in woede. Enkelen onderons zullen zwijgen en alles ondergaan. De schuldigen, zij die weten wat ze fout hebben gedaan en weten dat het geen zin heeft te ontkennen of te doen alsof. Tot wie van hen zal jij behoren. Heb jij al eens nagedacht over je eigen ziel. Het heeft geen nut te zeggen dat je niet geloof want ik heb je al menigmaal horen vloeken en wie vloekt gelooft. Het zou voor ieder van ons niet slecht zijn om eens in de spiegel van onze eigen ziel te kijken. We zullen dan, hoe schoon wij ook zijn, ontdekken dat de schoonheid vanbinnen uit komt. Of het dan uiteindelijk iets opbrengt hangt af van onszelf. Er is karakter nodig om je eigen gebreken te willen zien en lef om er iets aan te doen maar eerst en vooral hebben we de wil nodig om in de spiegel van onze eigen ziel te kijken en niet in de spiegel der dwaasheid van Elkerlik...

Toen ik op een nacht naar huis liep, voelde ik me eenzaam.
Raar dacht ik, zou de maan zich ook eenzaam voelen?
Maan! He daar! Maan!!
Maar de maan antwoordde niet.
Misschien moet ik hard gaan roepen.
Maan!!! Nog steeds geen antwoord.
Misschien is ze helemaal niet eenzaam
en heeft ze het veel te druk met al die vele mooie sterren, dacht ik.
Of misschien staan er buiten mij noch evenveel mensen als er sterren zijn, eenzaam te roepen naar de maan.
Ik voelde mij plots helemaal niet eenzaam meer.
Ik kreeg plots het gezelschap van duizenden andere eenzame mensen.
Sinds die dag voel ik me steeds wat minder eenzaam als ik naar de sterren en de maan kijk...

Ga naar de zon en vraag haar wat warmte,
Ga naar de maan en vraag haar wat licht,
Ga naar de sterren en vraag hen een lied,
Kom dan bij mij en vergeet je verdried.

(Jeroen Van Damme, alle rechten voorbehouden)

Dag (1995)

Dag
Zei de vlieg
Mijn hele leven
Zei de ander
Een eendagsvlieg

(Jeroen Van Damme, alle rechten voorbehouden)

De schrijver (1997)

De schrijver schreef een lied dat hij daarna zong voor publiek.
En iedereen die vond het mooi want het was prachtige muziek.
De woorden waren ze vergeten, ze begrepen de schrijver niet.
De essentie ging verloren, wat bleef was leegte en verdriet.
Hij ging dan maar teleurgesteld die avond eenzaam weer naar huis.
Onderweg klonk geen applaus, hij hoorde slechts het geruis,
Van de bomen en het gras en in de verte van de trein.
En dacht wat is het toch beroerd om een artiest te zijn .
Hij kroop thuis moe onder de wol en plots bleven de woorden komen.
Hij nam heel snel pen en papier en schreef een lied over gras en bomen.

(Jeroen Van Damme, alle rechten voorbehouden)

“Leve het leven het maakt ons tot schroot
En aan het eind gaan we toch allen dood” (1997)

Sta op luie slaper, de dag is weer daar
’t Is tijd om te leven, sta op geen gemaar
Ga lopen en voel de wind door je haren
Maar haast je want straks dan gaat hij bedaren
En roep of zing en dans in het rond
En denk vandaag ben ik weer gezond
Leve het leven het maakt ons tot schroot
En aan het eind gaan we toch allen dood

Sta op luie slaper het leven wacht
Stap er in en zorg dat je elke dag lacht
Het is ons gegeven om dingen te doen
Om vooruit te kijken en te denken aan toen
Om elkaar vast te houden, dat maakt ons warm
Gezond ben ik weer, niet rijk of arm
Leve het leven het maakt ons tot schroot
En aan het eind gaan we toch allen dood

Sta op luie slaper weer een nieuwe dag
Dit je op je eigen ritme leven mag
Met lopen of kruipen met zang of gekreun
Met elkaar vasthouden of gesteun
Sta op voor het leven het gaat snel voorbij
En denk vandaag maak je me weer eens blij
Leve het leven het maakt ons tot schroot
En aan het eind gaan we toch allen dood

(Jeroen Van Damme, alle rechten voorbehouden)

Voorjaarsstorm. (1997)

Gehuil en gegier en het slaan van een deur.
Ik wordt wakker en ruik eerst de zoete zachte geur van slaap.
En denk, arme stakker, ik wordt oud. Ik draai me om.
Wil verder slapen maar een stem roept, kom!
De dag is lang bezig en mooi om te ontwaken.
Een slaande trom van jouw woorden gisteren.
Ik zit recht in bed en kijk door de ruit.
Ik hoop dat ik het vandaag weer red.
Als ik nu niet opsta dan waai ik eruit.

(Jeroen Van Damme, alle rechten voorbehouden)